درس هفتم « 1 » نياز به تذكّر و ياد خداوند قال الله تبارك و تعالى فى كتابه الكريم : ( وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنين ) . « 2 » بشر همواره به مذكِّر و يادآورنده نياز دارد و حتى اگر مطلبى را با استدلال در اختيار او بگذارند و او هم قانع شد ، اين طور نيست كه او را رها كنند و بگويند : ديگر استدلال را پذيرفت و نيازى به تكرار نيست ؛ بلكه بشر به تذكر و تكرار نيازمند است . اين نياز به تذكّر و تكرار را از برنامه‌هاى عملىِ اسلامى استفاده مىكنيم ؛ به عنوان مثال : شارع مقدّس و بزرگوار اسلام ، در هر شبانه روز پنج نوبت ، در اوقات معيّن ما را به عبادتى كه « ان قُبِلَت قُبِلَ ما سِواها وَ ان رُدَّت رُدَّ ما سِواها » « 3 » موظّف كرده است . شايد يك نكته‌اش - به حسب عقل قاصر ما - اين باشد كه انسان از آن حالت غفلتى كه اكثراً برايش به وجود مىآيد محفوظ بماند ؛ « 4 » چراكه صرف اعتقاد به

--> ( 1 ) . اين درس در جلسه دويست و شصتم خارج اصول معظم‌له ايرادگرديده است . ( 2 ) . پيوسته تذكّر ده ؛ زيرا تذكّر مؤمنان را سود مىبخشد . ( ذاريات ، آيه 55 ) ( 3 ) . قَالَ الصَّادِقُ ( ع ) : أَوَّلُ مَا يُحَاسَبُ بِهِ الْعَبْدُ عَلَى الصَّلَاهءِ فَإِذَا قُبِلَتْ قُبِلَ مِنْهُ سَائِرُ عَمَلِهِ وَإِذَا رُدَّتْ عَلَيْهِ رُدَّ عَلَيْهِ سَائِرُ عَمَلِه . ( من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، باب فضل الصلاهء ، ص 207 ) نخستين چيزى كه در روز قيامت بنده براى آن مورد حسابرسى قرار مىگيرد و به آن رسيدگى مىكنند نماز است ، اگر نماز پذيرفته شد ساير اعمالش نيز به تفضّل [ از او ] پذيرفته مىشود و هرگاه نماز مورد قبول واقع نشود و به بنده بازگردانده شود بقيهء اعمالش نيز مردود و بازگردانده خواهد شد . ( 4 ) . قَالَ اميرالمومنين ( ع ) : سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ( ص ) يَقُولُ : أَرْجَى آيَهءٍ فِى كِتَابِ اللَّهِ ( وَ أَقِمِ الصَّلاهءَ طَرَفَى